Inmiddels zijn we voor laatste dag in Vegas, het is een hele bijzondere stad. We zijn in totaal 4 dagen in Vegas geweest. We hebben niet zo heel veel gedaan. Een beetje aan het afbouwen hier. We hadden wat meer kunnen zien van Amerika, maar dan moet je behoorlijk rijden. We hebben de afgelopen 10 weken genoeg getourd, dus de laatste daagjes genieten we. Helaas geen miljoen dollar gewonnen in de casino’s, haha. We hebben wel wat gegokt maar niks verloren. We wonnen regelmatig wat en speelden met de winst verder. Bij alle hotels hier zit een casino bij in. Er zit alles in de hotels hier. Nachtclubs, restaurants, winkels, enz. Eigenlijk hoef je je hotel dus niet uit. We zitten in een zeer ruime suite voor omgerekend 40 euro per nacht. Toen we binnen kwamen in de kamer vroegen we ons af of dit wel allemaal klopte voor zo weinig geld. Prachtige kamer dus met een grote bank met sofa, een mooi uitzicht, een kleedkamer, groot bed en mooie badkamer. Wat wil je nog meer de laatste dagen van de reis? Om te eten hebben we de keus uit diverse restaurants hier en op The Strip. En niet te vergeten, ons hotel heeft zijn eigen Starbucks!
Gisteren lekker geshopt bij een outlet net buiten Vegas en ’s avonds naar The Strip geweest om een hapje te eten en eens binnen te kijken bij de andere hotels en casino’s. Bij het Bellagio hotel hebben ze iedere avond een fontein show met muziek, mooi om te zien.

Fontein bij het Bellagio

Om een betere indruk te krijgen…

Verder is Vegas erg leuk om eens gezien te hebben, 1 en al lichtstad en altijd druk. We hebben ons hier zeer goed vermaakt.

De Eiffeltoren in Vegas

Dit zal dan ook meteen het laatste verhaaltje zijn, misschien dat we morgen of later nog wat foto’s bij plaatsen.

Nog 1 nachtje te gaan in deze mooie kamer

Ons weblog is erg goed bekeken de afgelopen weken. Bij deze willen we de mensen die de moeite hebben genomen ons een mailtje te sturen of een reactie te plaatsen op de site ook erg bedanken, dit waarderen we enorm! Leuk dat jullie ons gevolgd hebben. Al waren de reacties schaars, ze hebben ons zeker gemotiveerd om de 10 weken dat we weg zijn geweest te delen met jullie.
Morgen leveren we onze mooie auto weer in. We hadden hem graag meegenomen naar Nederland maar hij weegt iets zwaarder dan de toegestane hoeveelheid kilo’s die je mee mag nemen op het vliegtuig, snik… Daarna stappen we op het vliegtuig naar Nederland. We hebben nog twee overstaps en op zaterdag landen we dan weer op Schiphol. Dan zullen we het leven van de werkende mens weer op gaan pakken. De komende weken zullen waarschijnlijk behoorlijk druk gaan worden. Na ons kort maar krachtige Duitse avontuur beginnen we namelijk aan een nieuw avontuur in België. En dat betekent verhuizen! We hebben al een leuk huis op het oog, dus daar gaan we voor.
Bedankt allemaal voor de interesse in ons weblog de afgelopen weken en voor sommigen: tot snel!

De verhaaltjes zijn niet zo lang dit keer. We bezoeken per dag een park en we maken best veel foto’s. Dus van Amerika veel foto’s en weinig schrijfstof. Vandaag gingen we naar Grand Canyon. Het weer was zeer aangenaam vandaag, rond de 28 graden. Dat is wel wat anders dan 45 graden. Het was nu ook mogelijk om te wandelen. Je moest 25 dollar betalen om in het park te komen. Er waren weer enorm veel toeristen. Het is gewoon een miljoenen omzet daar. Het zal wel naar de staat gaan. In het park staan ook een aantal restaurants en winkels wat ook nokkie vol zit. We hebben onze ogen uitgekeken vandaag, De foto’s zeggen genoeg.

Need we say more?

Aan het einde van de dag gingen we weer naar ons motel waar we nog een nacht blijven. Het motel is voor deze nacht volledig bezet met een grote groep Noren die Route 66 (het motel ligt direct aan Route 66) afrijden naar Chicago. Het hele parkeerterein staat dus vol met Harleys, mooi gezicht.
Het motel ziet er verder heel verzorgd uit. Deze avond gingen we uit eten in een typische Amerikaanse diner. Veel eten voor weinig. Het was niet top maar voor die prijs kan je ook niet veel verwachten. Het eten is in het algemeen heel goed hier. We hebben het in Amerika ook erg naar ons zin. De afgelopen 9 weken waren allemaal top. Tot nu toe is het eigenlijk een perfecte vakantie. Alle 3 de landen hebben allemaal wat bijzonders. Er is geen land wat heel ver boven de andere uit steekt.

Deze dag reden we door de Death Valley. Gisteren was de temperatuur nog te doen. Vandaag was het 45 graden in de Valley en als je dan de auto uitstapt…… Ja dan is het een beetje warm!

Warmmmm

Er staat veel wind. Maar koel, nee helaas. Alsof er een grote hetelucht föhn actief is in de woestijn. Maar het uitzicht en de blauwe lucht maakt het helemaal goed. Ook weer veel Nederlanders. In dit park zie je eigenlijk geen Amerikanen. Die verklaren ons denk ik voor gek dat we met 45 graden door een park gaan wandelen.

Toch zo af en toe maar even de auto uit voor wat foto’s

De toeristen waren dus allemaal van buiten. Wat ons opviel was een malloot die met die hitte lekker aan het hardlopen was door de woestijn. Iedereen vlucht zo snel mogelijk hun auto in na een wandelingetje maar deze meneer niet. Gezien hoe hij hardliep en z’n lichamelijke conditie zal hij wel een aantal keren de marathon hebben gelopen, appeltje eitje blijkbaar voor hem.

Geen luchtweerspiegeling, maar een echte hardloper bij 45 graden in de woestijn

We reden na het bezoek van dit park door naar Las Vegas. We zochten een motel op net naast het centrum. We zijn even wezen eten en wat door Vegas gelopen. Een stad is een stad. Maar Vegas is iets bijzonders. Later meer over Vegas, we keren hier weer terug. De volgende ochtend gingen we 400 km touren naar Williams.

Onderweg naar Las Vegas

Een plaatsje Williams 100 km van de Grand Canyon. Het is een heel gezellig stadje. Net na aankomst ging het regenen, meteen groot nieuws op de tv. Er stonden behoorlijke files omdat de valleys onder water liepen. We waren dus net op tijd en met goed weer aangekomen in Williams.
We waren die avond uit gaan eten. De prijzen blijven ons verbazen. Je kan voor een heel leuk bedrag uit eten. Alles is goedkoop hier. Lang leve de gunstige dollarkoers.

We zijn beland in het Yosemite Park. Je moet in Amerika 20 dollar betalen om in een National Park te komen. Jammer dat de lucht heiig is. Geen blauwe lucht hier. Het viel hier wel mee met de hitte. Het was mogelijk om een aantal wandelingen te doen. Geen wandelingen van 6 uur. Maar 1 uurtje is lang genoeg.

Nieuwsgierige eekhoorntjes

Ook tijdens kortere wandelingen zie je mooie dingen

Een prachtig park is het. Toch wel wat mooier dan dan de vorige. Er was brand in het park. Wij zagen het niet maar het was aangegeven waar je niet moest komen. Je hoorde ook steeds helicopters over vliegen. Maar helemaal geen last van gehad. Alles is wel massaal hier. Heel veel toeristen. Je bent nooit alleen. Wel wat anders dan de 2 andere landen waar we geweest zijn.

Prachtig national park

Daar liep je uren zonder iemand te zien. Hier kom je heel veel verschillende nationaliteiten tegen. Ook veel Nederlanders overal. Na wat mooie foto’s gemaakt te hebben reden we door naar Lake June om te overnachten. Hier waren we iets meer geld kwijt en zonder airco. Maar we moesten iets want alles zat vol. Wel was dit een erg leuk hutje, dus het geld waard.

Onze overnachtingsplek bij Lake June

De volgende dag gingen we weer weg. Onderweg naar onze volgende park kwamen we langs een aantal creeks en hot pools. Helaas was het niet toegankelijk om te zwemmen.

We mogen niet zwemmen in de pools vanwege de vulkanische activiteiten in de kleine meertjes

Na 4 uur vliegen naar Auckland, 3 uur wachten in Ackland en 12 uur in het vliegtuig gezeten te hebben zijn we in Los Angeles beland. We konden allebei niet slapen in het vliegtuig. De moeheid viel eigenlijk wel mee. We moesten onze huurauto ook nog ophalen. We konden een auto uitzoeken. Er stond een prachtige Ford Mustang. Die deden we maar niet. Zag er naar uit dat tie wel van een stevige borrel hield dus namen we maar een wat zuiniger auto. Het Chrysler geworden. Ook een hele mooie auto trouwens. Na een nacht in L.A doorgebracht te hebben gingen we de volgende dag naar Hollywood. Na wat geshopt te hebben, over de ‘Walk of fame’ gelopen te hebben en de letters ‘Hollywood’ in de heuvels gefotografeerd te hebben zijn we door gereden.

De letters Hollywood ver weg in de heuvels

Walk of fame

Hollywood Boulevard

De dag erna wilden we naar Sequoia National Park en hiervoor reden we naar Bakersfield voor een overnachting. Toen we onderweg bij een mall uit de auto stapten was het even schrikken. Wat een hitte! Zoveel warmer dan het in L.A. was. Gelukkig kwamen we bij een leuk motel terecht met een zwembad zodat we meteen konden afkoelen.
De dag erna dus naar Sequoia doorgereden. Bij het visitor centre werd aangeraden niet teveel te gaan doen in het park vanwege de zeer slechte lucht kwaliteit. Zo’n vermoeden hadden we al, het is hier tegen de 40 graden. Nog even hadden we het plan een korte, maar fikse, klim te doen met een, volgens schrijven, schitterend uitzicht. Maar nadat we een stuk gelopen hadden naar de General Sherman Tree hebben we dat idee maar laten varen. De General Sherman Tree is de grootste boom ter wereld. Hij past in ieder geval niet in zijn geheel op de foto.

Links de General Sherman Tree en rechts wat kleinere broertjes van hem

Verder hebben we, in plaats van de voorgenomen wandelingen, veel foto’s genomen. Mooi park, ook vanaf de weg gezien.

Even een uitstapje vanuit de auto

Onderweg door het park

In de nationale parken van Californië leven zwarte beren en je moet als je gaat wandelen alle etens-, drink-, en ook toiletwaren uit je auto halen en opbergen in een zogenaamde ‘bearbox’. Als je dit niet doet loop je de kans dat beertje in je auto inbreekt om zijn hapje te voorschijn te toveren. Denk niet dat de autoverhuurder daar blij mee is. Ook hebben we gelezen dat de marmotten die in de parken leven je auto volledig onklaar kunnen knagen. Ze kunnen op zoek zijn naar eten, maar knagen ook kabels door onder de motorkap. Geen leuke Sjorsies hier dus, wij houden het maar bij ons tamme knagertje thuis. Na dit gebeuren gingen en stukje touren. Na een stuk rijden waren we beland in Fesno. Voor 18 euro hadden we een kamer. We zaten wel in een achterbuurt maar hadden we pas later door als je en stukje gaat wandelen door de buurt. Maar voor dat geld moet je niet zeuren. Na de nacht overleeft te hebben gingen we naar onze volgende bestemming.

We zijn van Ellis Beach, waar we nog even van de zonsopgang zaten te genieten doorgereden naar Daintree Forest. We hadden een camping gevonden in Cape Tribulation. Onderweg naar onze camping zagen we op de weg een cassowarie over steken. Zo grote blauwe vogel met zo een steen op z’n kop. We waren net te laat voor een foto. De laatste campings zaten nokkie vol. Deze camping zat ook weer heel vol door de schoolvakanties. In dit gebied zie je wel heel veel tourcampers rijden. Het is hier zeer toeristisch. Wij kwamen in de ochtend aan en hadden gelukkig nog een beetje keuze. Na een heel mooi plekje gevonden te hebben gingen we een paar uur over het strand en door het regenwoud lopen.

Wandelingetje bij Cape Tribulation

Toen we terug waren, sprak een man ons aan. Hij was met 3 families en had van te voren geboekt. Ze wilden graag allemaal bij elkaar. Na wat gepraat te hebben zijn we een paar meter daarnaast verhuisd, dat vond hij oke. Wij weer alles verplaatst. Even later komt de campingbaas naar ons toe en weet wel een leuk plekje voor ons helemaal achter. Blijkbaar was die man waar we mee gepraat hadden nog niet blij dus ging maar naar hem. We gingen maar weer naar een nieuw plekje want hadden geen zin in een discussie. Ons nieuwe plekje was wel leuk. Weer hutje mutje op elkaar maar geeft niks. We zaten onder allemaal bomen en net aan het strand. Later die dag liepen we nog even langs ons vorig plekje. Ze hadden een hele partytent daar neergezet plus nog een aantal enorme tenten om in te slapen, namen heel veel plaats in beslag en maakten een hoop herrie. Dus toch wel blij dat we naar een ander plekje gingen. In de late middag gingen we een stukje het woud in waar een swimming hole was was. Een creekje waar zo een tarzan touw boven hing. Ik kon het niet laten om even te slingeren en in het water te jumpen. Hier zaten geen krokodillen omdat het een freshwater creekje was.

Tarzan

Maar je ziet bij zoutwater riviertjes allemaal waarschuwingsbordjes staan dat daar krokodillen kunnen zitten.

Waarschuwing met uitleg over ‘being crocwise’

Verder niet veel gedaan die dag. Een leuke nacht was het. Die bomen waar onder we stonden zat vol met harde besjes. Tientallen van die besjes vielen de hele nacht op de spaceship en spletsjen uit elkaar. Het getik de hele nacht waren we inmiddels wel aan gewend. Maar toen we in de ochtend de auto zagen van de buiten kant waren we minder blij. De inhoud van die besjes is groenig en was helemaal opgedroogd. Dat werd dus lekker boenen. Na weer de zonsopgang aan het strand te hebben bewonderd en een ochtend wandeling aan het strand, gingen we weer doortoeren.

Nog een zonsopgang

Het wekkertje ging de afgelopen dagen om 06.30. De vakantie hier is bijna om en we willen nog extra genieten. Een dag is zo om. Na wat getoer en wat geregel voor de reis naar America, zijn we beland op de camping in Port Douglas.

Uitzicht onderweg naar Port Douglas

Het is 70 km boven Cairns. De volgende dag ging de wekker om 03.00. Ja ja jullie lezen het goed. We hebben nog nooit in een luchtballon gezeten. We dachten nu is onze kans. Om 04.15 uur werden we opgehaald. Allemaal slaperige mensen in de bus, een stuk of 20. Na ruim een uur rijden het binnenland in, waren we aangekomen. Ze waren bezig om 4 ballonnen vlieg klaar te maken.

Bijna klaar voor vertrek

Er stonden daar nog meer bussen met allemaal vroege vogels. In 1 mand passen zo een 20 mensen. 1 voor 1 stapten we er in. En daar gingen we dan van de grond. Je wordt lekker opgewarmd door het gas wat de ballon in wordt geblazen. Een prachtig zicht.

Vanuit de ballon

We waren helaas net iets voor zonsopgang. We zagen wel allemaal kangaroos lopen. Na een half uurtje de lucht in, gingen we weer dalen. Van te voren weten ze niet waar ze exact gaan landen in verband met de windrichting. Vanuit de lucht zie je al de bussen volgen.

Weer terug op de grond, onze ballon vertrekt voor een tweede ballonvaart

Na de landing gingen we met z’n allen alle lucht uit de ballonnen halen en alles weer op de opleggers zetten. We gingen na deze ochtend gymnastiek ontbijten. Het ontbijt was op een farm tussen de paarden. Om 10.45 werden we weer afgezet op onze camping. We reden gelijk weer weg om naar het centrum van Port Douglas te gaan om wat te winkelen. Een leuk en modern strandplaatsje is het. We gingen hierna naar Cairns. We hadden voor 2 dagen een cabin gehuurt, zodat we op onze gemakkie de auto leeg konden halen en schoonmaken. De volgende dag na het leeghalen en de spaceship helemaal schoongemaakt te hebben, hadden we hem weer ingeleverd. Ze vroegen ons hoe we het vonden. De spaceship was helemaal top en de service niet. Dat hebben we ook zo gezegd. Vandaag was er geen zon. Het was de hele dag regen vandaag. Er was een mooi overdekt centrum in Cairns dus hebben we allemaal souveniers gekocht. Perfect dagje voor winkelen vandaag. Na het winkelen weer naar de camping gegaan. Verder niet veel gedaan meer vandaag, alleen ingepakt. De volgende ochtend gingen we met de taxi naar het vliegveld. Helaas aan alles komt een eind. We hebben het heel erg naar ons zin gehad in Australië. En nu zitten we na 4 uur vliegen in Auckland. We moeten nog even wachten op onze vlucht naar Los Angeles. Nu hebben we genoeg tijd om alles op internet te zetten. Het volgend verhaaltje komt uit America. Tot dan.

We zitten nu in Cairns. Eigenlijk niet de bedoeling.

Uitzicht onderweg terug naar de kust

Zo’n twee weken geleden hebben we een vervelende aanvaring gehad met een steen. Deze steen vond het nodig een flinke scheur in onze voorruit achter te laten. Na contact met Spaceships werden we verwezen naar de Carglass van Australië. Dus daarom maar naar Cairns gegaan. We zaten redelijk in de buurt. Hier bleek ons vermoeden helaas waar te zijn en de totale voorruit moet vervangen worden. De scheur is niet zo verschrikkelijk groot, maar loopt door tot de de rand van de voorruit en is dus niet te repareren. Een geluk bij een ongeluk, want de prijs van een nieuwe voorruit viel ons alles mee. In Nederland krijg je, denk ik, geen nieuwe voorruit voor 160 euro. Jammer dat we door de organisatie van Spaceships een beetje fout zijn voorgelicht. Bij Apollo in Nieuw Zeeland hebben we ons eigen risico voor een groot deel afgekocht en is ons precies uitgelegd wat ons te wachten stond bij eventuele ongevallen. Spaceships vertelde hier niks over en wij wisten dan ook niet dat er een mogelijkheid bestond om ons te verzekeren tegen ruit- en banden beschadigingen. Na contact met Spaceships vertelden zij echter dat wij wel degelijk gevraagd zijn of we ons eigen risico wilden afkopen. We zullen er wel niet helemaal bij zijn geweest o.i.d. maar we kunnen ons geen van beiden herinneren dat dit gebeurd is. Hun woord tegen het onze dus. Maar we gaan nog proberen of zij of hun verzekering ons tegemoet wil komen. Weinig service dus, zeker ook als je zelf de auto naar de garage moet brengen en dus een paar uur zonder zit.
Maar toch ook weer wat goeds vandaag. De camping waar we naartoe wilden bleek volledig vol te zitten. Wel kregen we voor een hele schappelijke prijs een cabin, een klein bungalowtje, aangeboden. Dus hebben we heerlijk op een luie bank tv gekeken en op een echt bed geslapen. Wie het kleine niet eert, is het grote niet weert. We hebben niks gemist de afgelopen weken, maar nu we een nachtje in een echt bed slapen en wat meer ruimte hebben waardeer je dit toch des te meer. De volgende dag de auto gebracht om de ruit te laten maken. Het duurde 2 uur langer. Het is een auto uit 1997 en is uit Japan geïmporteerd. Ze hadden de ruit niet op voorraad en moesten het eerst ergens anders vandaan halen. In de tussentijd zijn we naar de Botanic Garden geweest, vlakbij. We hebben ons wel vermaakt daar.

De Botanic Garden van Cairns

Bij elkaar wel weer minimaal 10 km gelopen. Bij elkaar duurde de reparatie 4 en half uur. We wilden wel iets doen. Het was weer prachtig weer dus een mooi wandeldagje. Na al het gewandel konden we de oude bak weer ophalen Al zouden we weer eens een camper huren dan huren we denk ik niet meer zo’n grote camper en ook geen formaat spaceship. Maar een maatje er tussen in zou perfect zijn. We hebben het reuze naar ons zin met de spaceship maar ietsje groter mag wel. De camper van New Zealand was eigenlijk wat te groot. Je wordt er wat lui van. Alles wat je nodig hebt zit er in. Je ziet hier wel veel smalle hoge campertjes rijden. Dat is een optie voor de volgende keer al zouden het weer een keer doen, maar worden geen 10 weken meer haha. Dat wordt bikkelen de overige 30 jaar dat we nog moeten werken. Het blijft geen feest! Na de reparatie gingen we zo snel mogelijk de stad uit en reden door naar Ellis Beach. De camping ligt weer helemaal aan het strand.

Zonsopgang

Een stukje wandelen over het strand

Het is schoolvakantie hier en alles zit nokkievol. We hadden 1 van de laatste plaatsen. Het stond nokkie op elkaar allemaal. Maar een leuke camping en zeer leuk gelegen. Aan de kust zie je toch wel toeristen van over de zee.

Weer een nieuwe locatie. We zitten weer in de bewoonde wereld aan de kust. Weer grote supermarkten en Atm’s onderweg gezien het laatste stuk. Het gebied waar we reden werd ook steeds groener en natter. In Mission Beach aangekomen, zijn we naar de camping gereden. Het plaatsje ligt net aan een regenwoud waar we een aantal wandelingen gemaakt hebben.

Geen cassowaries, wel een mooie wandeling

We zochten naar een cassowarie. Dat is een grote vogel die wat lijkt op een emoe, maar dan blauw en een soort steen op z’n kop. Maar helaas niet gezien.

Geen cassowaries, maar wel de Belgische vlag op z’n kant

De volgende dag reden we weer naar een ander kustplaatsje, Bramton Beach.

Ons plekje direct aan het strand

We kwamen daar aan en zagen gelijk een camping die direct aan het strand lag. Er stond en groot bord voor met de naam van de camping. Het is wel grappig. Later zagen we pas dat dat niet de naam van de camping was. Het bord was aardig oud en wat vervaagd. Er stond dus de naam van een camping en onder stond: NOT HERE! 1KM FURTHER DOWN THE ROAD. Onze camping adverteerde helemaal niet en het was nokkie vol. We waren even langs die camping gelopen maar daar was het heel rustig. Eerlijkheid duurt dan uiteindelijk toch het langst. Deze mevrouw vroeg ook maar 15 dollar voor een plaats. Omgerekend zo een 9 euro. Ze hadden alleen plaatsen zonder stroom en die andere had wel stroom. We staan hier in Australië altijd zonder stroom. In New Zealand stonden we altijd met stroom want anders deed de verwarming het niet. Het was daar onder 0. Hier is het warm ’s nachts. Leuke camping trouwens en mooi gelegen. We stonden met de auto circa 10 meter van het strand. Het strand hier was oneindig lang.
We zijn een paar uur gaan wandelen over het strand en het laatste stuk van de terugweg over een weg gelopen die door het regenwoud loopt.

Een stukje wandelen over het verlaten strand

Een stukje weg door het regenwoud, achter het strand

In die paar uur wandelen zijn we geen wandelaars tegen gekomen aan het strand. Je ziet in het algemeen weinig mensen wandeltracks doen. Al doen mensen wandeltochten, dan zijn het toeristen van over de zee. De Aussies zitten het liefst de hele dag voor hun caravan. We staan veel op campings in National Parks en waar veel wandelroutes zijn. De campings zitten nokkie vol. Iedereen staat liefst zo dicht mogelijk op elkaar zodat ze gezellig kunnen socializen. De Australiërs zijn over het algemeen heel aardig en sociaal. Voor een praatje zijn ze altijd in.
Van de zee naar een meer. We zitten inmiddels in een plaatsje aan Lake Tineroo. Een leuk plaatsje aan een meer. Je kan er diverse activiteiten doen. Op de camping is het weer beredruk. Iedereen zit weer voor de camper of caravan. Maar aan het meer is het uitgestorven. We hebben er even gezwommen en heerlijk in de zon gelegen, prachtig weer. Wat ons opvalt is dat best veel mensen, op de toeristen van over de zee na, met korte broek en t-shirt zwemmen. Zal wel met de ozon laag te maken hebben. Als je in New Zealand of Australië zonnecreme koopt heb je de keus uit 30+, 30+ of 30+, qua factor. En dat is hard nodig ook, want de zon brandt lekker.
De volgende dag gingen we weer een stukje rijden. De ritten worden wel wat korter nou. We zitten vlak bij Cairns. We waren eerst van plan om een kano te huren. Het was best mistig dus hebben we ons plannen gewijzigd. We zijn naar de Fig Curtain Tree gereden, een boom waarvan de wortels verticaal in de open lucht groeien.

De curtain fig tree en een andere nog een vreemd schepsel

Daarna door voor twee wandelingen om meertjes, beiden vulcanische meren. Weer zijn er weinig mensen te bespeuren die een wandelingetje maken.

Een waterval, je kunt hier zwemmen en van de waterval afglijden
Helaas hadden we onze zwemkleding niet bij ons

Het merendeel van de mensen komt hier om 3 meter van hun auto naar het uitzichtspunt over het meer te lopen en dan weer in te stappen en verder te rijden. Toch wel leuke wandelingen waarbij we door het regenwoud heenlopen met het meer aan de andere kant naast ons.

Zo’n 650 km van de kust af zijn we inmiddels beland in Cobbold. De weg er na was heel leuk, maar niet heus! Het zicht was wel prachtig.

Onderweg door het stof van de outback

Veel koeien langs de weg. Sommige lijken wel kamelen. Ze hebben bulten op hun rug, zal wel door de hitte komen. Een soort vochtopslag? De laatste 90 km was op een onverharde rode weg. Het rode stof gaat gewoon naar binnen via de ventilatie. De auto zag er dus rood uit van binnen en buiten. De schokbrekers zijn niet al te best van de spaceship. Op een gegeven moment in 1 bocht was het echt rally, dan moest je tegensturen om een beetje op de weg te blijven. Na deze ervaring ging ik maar iets zachter rijden We willen immers nog wel een aantal jaartjes mee, haha. Maar was niks aan de hand verder, er stonden geen bomen of zo. Had niet veel kunnen gebeuren. Met slechte wegen heeft deze auto absuluut geen goede grip op de weg. Na deze ervaring komen er als het goed is alleen nog maar goede wegen aan, want we gaan hierna weer meer naar de kust.
Je ziet uren geen kip op de weg. Je komt op de camping aan en dan is het gewoon berendruk daar. Een camping midden in de natuur. Maar wel alle faciliteiten die je nodig hebt. Een zwembad, een bar bistro, internetkiosk, geen wireless maar heb je bijna nergens in het binnenland. Kortom een prachtige en leuke camping waar wij ons goed vermaakt hebben. De eerste avond hebben we gezellig een wijntje gedronken aan de bar. De volgende dag werden we om 10 uur in de ochtend om een tour met 20 andere mensen. We reden eerst met de bus naar de Gorge toe. Daar aangekomen gingen we met de groep wandelen langs rotsen naar boven toe waar je een heel mooi uitzicht had op de gorge en het water in de kloof waar we van boven af ook een aantal krokodillen zagen.

Bovenop de gorge

De krokodillen in de gorge, van bovenaf gezien

Na de wandelingen gingen we met z’n alle de boot in gingen die stapvoets door de kloven vaart. Hier vaar je tussen de krokodillen. Sommige blijven gewoon liggen waar je langs vaart. Dit zijn zoetwater krokodillen. Ze vallen geen mensen aan tenzij ze zich bedreigt voelen. Maar als je geen stomme stunten uithaalt, dan is er niks aan de hand.

Met een bootje door de gorge

De krokodillen liggen op de kant te zonnen als we langs varen

Cobbold gorge

Na deze leuke tour gingen we weer naar de camping. In de middag nog wat aan het zwembad gelegen en er in de avond weer vroeg in. De volgende weer vroeg op en weer op die leuke weg op weg naar Hot Springs. Een dorpje met themale baden. Op de camping waar we verbleven hadden ze 6 baden. Wat we grappig vinden dat best veel mensen heel verbaasd naar de camper kijken. Ze lopen dan een rondje er om heen en kijken of het net geland is of zo. Er is ook al iemand naar ons toe gelopen om te vragen wat het nou is. In het begin vond ik de grote camper leuker van New Zealand. Je had meer luxe. Nu het heerlijk weer hier is vinden we de spaceship leuker. Je hoeft met rijden niet constant rekening te houden met de grote van de auto. Je slaapt in een lekker bed en met je hoofd in de buitenlucht. Want je kofferbak staat open omdat dat tentje er aan zit. Australië is een prachtig land. We weten op dit moment welke van de 2 landen nou leuker is. Ze zijn allebij zeer mooi. Australië is alleen veel uitgerekter. New Zealand heb je in een maandje wel gezien. Australië zo groot, daar doe je jaren over al wil je dat helemaal zien. We hebben het erg naar ons zin hier.

In Townsville gingen we nog naar de dierentuin voordat we de volgende dag weer het binnenland in reden. Een boeiende dag was het. Veel aparte beesten gezien. De vorige dierentuin was iets minder indrukwekkend als deze. Daar zagen we hoofdzakelijk kangaroos. Die beesten blijven leuk maar we hebben ze heel veel in het wild gezien dus zijn we er inmiddels wel aan gewend. Er was een show waar ze iets vertelden over ieder diersoort. De koalabeertjes zijn lieve beertjes om te zien. Je mocht nu ook zo’n lieverd in je armen nemen. Ook met reptielen, waaronder een jonge krokodil, mocht je mee op de foto.

Een saltie en een vreemde reptiel achtige

Een slang en een krokodil

Lief beertje

Schildpadden voeren

Nog een lief beertje

Ze voerden ook de zoutwaterkrokodillen. Deze krokodillen kunnen dus mensen aanvallen. Ze kunnen wel 7 meter worden. Het gemiddelde mannetje is zo een 5 meter.

Voedertijd

Na de dierentuin gingen we naar de camping in Townsville. Op zich een leuke camping maar in de nacht een hoop herrie. Ze zijn naast de camping bezig met nieuwbouw. Ik denk dat 1 iemand vergeten is om na de werktijd de radio uit te zetten (of opzettelijk aangelaten om inbrekers te laten denken dat er iemand is). Er stond een schutting tussen maar wij sliepen aan de andere kant van de schutting. Dus de hele nacht de radio gehoord. Om 7 uur gingen ze weer werken en toen was het opeens stil. Niet heel goed geslapen maar voor een keertje is het niet erg.
Na de muzikale nacht gingen we weer toeren. We gingen naar Undara, meer de outback in. We hebben toch nog wat tijd over. Als we aan de kust blijven dan zijn we wel heel snel in Cairns. We zijn vorige week ook het binnenland in geweest maar dan moet je zoveel rijden om een keer in de outback te komen omdat het lager ligt. Des te hoger je komt in Australië des te tropischer en droger het wordt. Na een 4 of 5 uur uur zit je al In de middle off nowhere. We hadden er niet echt rekening mee gehouden. Al kom je hier een stadje tegen dan staat er 1 benzinestation met een winkeltje met een beetje levensmiddelen. Nergens een ATM. Tussen de stadjes zit wel 200 km. We zijn dus in Undara aangekomen en zijn daar 1 nacht gebleven. De cabins hier zijn wel grappig. Ze hebben oude treinwagons neer gezet en daar slaap je dan in.

Treinwagons als cabin

Later in de avond was een kampvuur waar een aussie met z’n gitaartje allemaal liedjes staat te zingen. Allemaal Australische liedjes die de Australiërs meezingen, maar die ons niets zeggen. Niet echt ons volk daar om dat kampvuur maar om er heel eventjes bij te zitten was wel leuk.

Dan maar ons eigen kampvuurtje stoken

De volgende dag hadden we een track gelopen en de dag er na een track waar 6 uur voor stond. Ik weet niet waar 6 uur vandaan komt. Of dat voor mensen is die kruipen. Het was 12 km en wij liepen hem in 3 uur.

Wandelen bij Undara, erg droog gebied en dus weinig leven te bekennen

Daarna gingen we weer gelijk touren.

Na 3 dagen zijn we dan weer vertrokken uit het gebied van de Whitsundays en doorgereden naar Townsville, weer verder naar het noorden. Hier begint zo’n beetje het subtropische deel van Australië. Vanuit Townsville hebben we direct de ferry genomen naar Magnetic Island, gelegen op 35 minuten uit de kust. Het is een prachtig klein eilandje met veel stranden met mooie baaien. We hadden 3 nachten geboekt op de camping. Een leuke camping waar weer veel backpackers vertoeven. Het is de eerste keuken zonder BBQ maar gewoon met gaspitjes. Niet een keukentje met 1 gaspitje maar een grote keuken met vele gaspitjes. Keukengerei was er ook genoeg. Een leuk restaurant met bar zit er ook bij. Gemiddeld 25 graden en de hele dag blauwe lucht. Helemaal perfect hier. Niks te klagen dus. We staan nog steeds iedere dag om 7 uur op. Het zit er helemaal ingebakken, automatische piloot. Weer veel vreemde vogels hier. 1 soort vogel hier blaast. Net alsof je een gasbrander of zoiets hoort, wel grappig. Nu zit zitten we niet tussen de kangaroos maar tussen de wallabies en possums. Ooit waren possums heel gewild om hun pels. Toen dit niet meer voldoende opbracht, zijn ze losgelaten. Met rap tempo hebben ze zich vermenigvuldigd. Achteraf een grote fout geweest van Australië en Nieuw Zeeland, omdat het knagertjes zijn. In Nieuw Zeeland zie je ze heel veel dood op de weg. Het is een plaag daar. Normaal gezien remt een autobestuurder voor een kat of een hond af. Maar bij een possum geven ze nog even extra gas bij. Hier op de camping lopen ze ook veel rond. Ze bedelen een beetje om eten.

Possoms in de boom naast ons campertje, ze zijn zo brutaal dat ze op je stoel gaan zitten als je even opstaat

Ook vele parkieten hier. We hebben ze al op ons hoofd en armen gehad. Ze zijn behoorlijk tam.

Vogeltjes voeren

We hebben veel in de zon gelegen die 3 dagen. Behoorlijk verbrand. Maar rood wordt meestal bruin. En anders zien we het vanzelf wel als de vellen er bij hangen over een paar dagen. Eigenlijk niet veel ondernomen. We zijn wel 1 dag met de auto het hele eiland afgegaan en de afgelegen strandjes opgezocht.

Uitzicht over Rocky Bay

Op een rots in Rocky Bay

Beetje lichaamsbeweging tussen het zonnen door

En dan nog een beetje zonnen na al die sportieve activiteiten

Langs het strand

En aan al het moois komt een eind dus gingen we dinsdagochtend van het paradijsje terug naar het vaste land.

We wilden eigenlijk meer de outback in maar we gingen een beetje uitrekenen en kwamen tot de conclusie dat we het maar niet moeten doen. Dan moet je zo veel kilometers maken. Je zit dan meer in de auto dan dat je buiten kunt genieten van alles. Het spaceship is ook een zuipertje, drinkt behoorlijk veel. Gelukkig zijn de brandstof prijzen niet zoals ze op dit moment in Nederland zijn. Maar het blijft duur. Het geld groeit helaas toch nog steeds niet op de rug. We zijn om 9 uur in de ochtend vertrokken en zijn om 17.00 uur in Airlie Beach beland, een plaatsje bij de Whitsunday Islands. Weer 650 km terug naar de kust. In de avond gingen we uit eten op de camping. We moesten reserveren. Komen we daar, zijn we de enige in het restaurant! De volgende dag even het stadje verkend. Prachtig weer was het. Verder niet veel gedaan overdag. In de avond gingen we een biertje pakken in het centrum. Het uitgaansleven is hier heel goed. Veel cafeetjes zijn hoofdzakelijk gericht voor de backpackers. Het was berendruk overal en heel gezellig. Wij gingen naar een café met live muziek. We hebben ons goed vermaakt.
Voor de dag er op hebben we een zeiltocht geboekt. Het wekkertje ging om 07.00 uur. We werden opgehaald door een busje en naar Shute Harbour gebracht, waar ons zeiljacht voor die dag lag te wachten. De Ragamuffin is een snelle boot die in het verleden een aantal maal de Sydney-Hobart race heeft gewonnen. Even wat anders dan het valkje van de CWO lessen. Een prachtige boot. Ook het weer zat erg mee, volop zon en voldoende wind. Tussen de middag hebben we anderhalf uur gesnorkeld bij 1 van de Whitsunday Islands. Een prachtig gebied, het is net of je in een aquarium rond snorkelt. Overal koraal en tropische vissen om je heen. Ook het strand bestaat volledig uit koraal. Na het snorkelen hebben we genoten van een lekkere lunch aan boord, waarna we weer terug naar het vasteland gingen. Een leuk dagje uit met een gezellige groep mensen.

Op de boot, lekker scheef

Snorkellen tussen koraal en tropische vissen

Uiteindelijk hebben we voor de verandering eens 3 nachten op dezelfde camping doorgebracht, wel eens lekker na al die lange dagen in de auto.

Nog een fotootje onderweg vanuit de auto. Hoe verder je het land in rijdt, hoe dorrer het wordt

We zijn in Carnarvon Gorge beland met een nacht er tussen in het plaatsje Roma. Krista haar rechter oor zat helemaal dicht dus gingen we even naar de dokter om uit te laten spuiten. Het was een soort van kliniek. We moesten wel een behoorlijke tijd wachten totdat ze geholpen werd. Maar nu hoort ze weer luid en duidelijk. Na dat gebeuren gingen we weer touren. In 2 dagen tijd alweer 650 km verder gekomen. We rijden nu meer naar het Noorden toe, en zijn we dus nu in dit park beland. We zitten op een camping midden in het park. De weg er heen was zeer slecht en je zag zelden een auto. Wij dachten dat we 1 van de weinigen zouden zijn daar, omdat het middle in nowhere is, ver van de bewoonde wereld. Maar super de super druk hier. Nog niet meegemaakt tot nu toe. Er is een kampvuur hier waar de kampeerders met z’n allen gezellig voor zitten. We zijn er ook even bij gaan zitten. Wel gezellig. We zien nog steeds zeer weinig huurcampers. De meeste mensen die wij zien, zijn Aussies die reizen met een caravan. Het zijn niet die saaie caravans die je in Nederland ziet. De meesten zijn van die hele mooie stoere caravans. De volgende ochtend weer vroeg uit de veren om het park te bekennen.
We hoorden van een medekampeerder dat het vorig jaar juni zo hard geregend heeft in de gorg, dat er duizenden bomen van bovenaf de gorge naar beneden zijn gespoeld. Het vele water heeft ook kampeer faciliteiten, als toiletten e.d. meegenomen. Deze man was precies een jaar geleden ook daar en zag het nu weer terug. Het vreemde was dat het midden in de nacht is gaan regenen, de hele gorge onder water is komen te staan en dat het water zeer veel bomen andere spullen heeft meegesleurd en dat er de rivier de volgende ochtend bij daglicht weer op normaal niveau was. De rangers die ’s ochtends bij hun post aankwamen, aan het begin van de gorge, stonden dus wat vreemd te kijken toen ze een enorme berg puin aantroffen op de plek waar eens een camping en informatiecentrum was. Een hoop mensen hebben destijds lang vastgezeten op de camping en zijn door helikopters van eten en drinken voorzien en uiteindelijk door die helikopters weggehaald toen het te lang ging duren. Inmiddels alles weer hersteld en is ook de wandelroute weer loopbaar.
De volgende dag zijn we dan ook om 6 uur opgestaan om te gaan wandelen door de gorge. Er loopt een hoofdroute door de hele gorge die verschillende keren het water passeert. Op diverse punten kun je een stuk uit de route lopen voor bezienswaardigheden. Ons einddoel was de ‘artgallery’, een wand met aboriginal kunst.

Aboriginal kunst in de gorge

Daarvandaan zijn we terug gelopen naar het begin en hebben we de andere zijtakken bekeken. Mooie wandeling. Het weer was ook prachtig, strak blauw lucht. De lucht hier is toch stukken blauwer dan in Nederland, niet alleen het gras is dus groener, ook de lucht is blauwer .

Tijdens de wandeling in de gorge met op de achtergrond wat meegespoelde bomen door de zware regenval een jaar geleden

‘Amfitheater’ onderweg, een soort grot met open dakje

De gorge de hoogte in

Moss Garden, zo genoemd vanwege het vele water wat door de zandstenen rotsen heen druipt. Een groen stukje gorge

Na de wandeling hebben we nog gepicknicked op 1 van de vele bbq’s in het park en toen was het weer tijd om door te rijden naar Springston voor onze volgende overnachting. De camping hier is meteen ook een roadhouse en benzinestation. Er stoppen dus veel roadtrains, verschrikkelijk lange vrachtwagens die door de outback toeren. Gigantische dingen om te zien, soms tot wel 55 meter lang. Daar zijn de Europese vrachtwagens helemaal niks bij.

Een wat ‘kleinere’ roadtrain in een waas tijdens het passeren

Je wordt wakker van de vele vogels hier. Ongeveer om half zeven beginnen ze te zingen met z’n allen. Ze zijn onze wekker. Om zeven uur gaan we meestal het bedje uit. Het ontbijtje maken we buiten klaar op het tafeltje wat bij de auto hoort. In New Zealand hadden we ook stoeltjes en een tafel gehuurd bij de camper, maar die hebben we niet gebruikt omdat er bij elke kampeerplek vaste houten bankjes en stoeltjes stonden. We hebben ze tot nu toe nog iedere dag gebruikt hier. Die mooie vaste bankjes + tafel staan hier dus niet standaard. Je moet wat meer ondernemen hier. In het begin was het wat wennen. We misten de luxe camper. Maar nu vind ik het prachtig allemaal. Het is niet erg om alles om te bouwen, ben je gelijk fit.
Na het ombouwen gingen we wandelen door het national park. We zijn 700 meter omhoog gelopen. Sommige stukken waren best stijl. Op de top was het uitzicht heel mooi.

Uitzicht onderweg

De laatste klim naar de top

Op de top

Vreemde struiken onderweg

Tijdens het wandelen zie je regelmatig skippy’s. Het bijzondere van Australië is dat je hele bijzondere dieren tegen komt tijdens het reizen. Dermate we meer het binnenland in rijden, wordt de natuur ook steeds mooier. Je kunt ook goed doorrijden met de auto. Langs de kust zijn er heel veel stadjes en schiet het niet zo op. Onderweg zijn we nog gestopt in het Kaputar National Park om de Sawn Rock te zien, een orgel formatie ontstaan door lavastromen.

Sawn Rock

In de avond, na bijna 300 km gereden te hebben, vonden we een camping. Weer een basic camping zonder keuken. Dus pakten we onze gaspitjes in het pikkiedonker en gingen bakken en braden. Van lantaarnpalen hebben ze niet gehoord daar. Deze camping vonden we niet zo geslaagd. De volgende dag gingen naar het Bald Rock National Park. De Bald Rock is de 1 na grootste monoliet van Australië, Uluru is de grootste. Deze mag je wel beklimmen. Je kan een snelle route nemen op weg naar de top of een langzame. Wij namen de snelle. 30 graden omhoog lopen. Best pittig weer. Het is niet ver lopen. Maar als je net uit je auto komt na uren en je moet gelijk stijl naar boven, is dat wel belastend voor je spieren. Het was zeker de moeite waard. Meestal bij een track kan je eerst een beetje warmlopen het eerste stuk. Het zicht was fantastisch.

Klaar voor de start…

Maar het uitzicht is de klim waard

Toch even proberen…

En dan weer naar beneden

Na dit gebeuren stapten we weer het spaceship in. Na een uurtje kwamen we aan Warwick. Eindelijk een camping met keuken met een tv… en en en jáááá wireless internet. De eerste camping die internet heeft. We zitten nu heerlijk op een luie bank wat verhaaltjes te plaatsen op het weblog. Tot het volgend verhaaltje!

We hebben trouwens nog geen Steve Irwin achtige tekst als crikey gehoord. Wel veel awesome en wicked, maar dan tot nu toe vooral in Nieuw Zeeland en hier natuurlijk de standaard dingen als mate en no worries. De kapper in Nieuw Zeeland spande wel de kroon, die vond alles awesome (knippen kon hij ook nog ). Wel een grappig taaltje, dat Australisch en Nieuw Zeelands.

Inmiddels 500km verder zijn we aangekomen in Warrumbungle National Park. We kregen van een Australisch stel, die we in Nieuw Zeeland een paar keer tegen zijn gekomen, een paar tips van mooie plekken in Australië. Waarvan we deze dus in elk geval helemaal geweldig vinden. De man van het stel, raadde aan vooral wat meer het binnenland in te gaan, i.p.v. aan de kust te blijven. We hopen dat de overige tips net zo super zijn als deze.
We vonden gisteren de kangaroos in het dierentuin leuk. In dit National Park kom je ze gewoon het het wild tegen. Je ziet er niet 1 maar tientallen. Ook zagen we emoes over de camping lopen. We zagen een koalabeertje in een boom zitten bij het informatie centrum in het stadje 30 km van het park. Zo kom je alle dieren toch snel in het wild tegen.
In de middag gingen we een uurtje lopen. Overal zitten kangaroos nieuwsgierig je aan te staren.
In de avond gingen op de camping ons eten klaar maken met onze gaspitjes die meegeleverd werden bij de spaceschip.

Koken met kangaroos om je heen

Deze camping in onbemand en zit midden in het national park, een bushcamp. We hebben ons rot gelachen. Zijn we in het donker ons eten klaar aan het maken, zit het rond om gewoon vol met die beesten. Als je zit te eten dan lijken het net bedelende honden. We hadden eerst niet door dat ze zo dichtbij zaten. Krista zat te eten tegenover me en ik zie opeens een kangarookop naast haar. Dat beest vond het eten er wel lekker uitzien en zat bijna met haar mee te eten van hetzelfde bord. We hebben ze wat broodkruimels gegeven. Ze eten ook uit je hand. Op de camping is het pikkie donker. Maar als je een zaklamp richt op de spaceship, dan zie je allemaal kangaroos er om heen zitten. We hebben al een vriend. We nemen hem mee als huisdier naar Duitsland, haha geintje. Maar je kan zo’n beest zo tam maken volgens mij. Deze kangaroo bleef de hele avond naast ons zitten. Heerlijk zo buiten in het natuur. Weer een hele leuke dag.

Een verhaaltje typen met links en rechts een kangaroo naast je

En ze eten zo uit je hand…

We hebben de hele avond doorgebracht met kangaroos om ons heen

Weer een nieuwe dag in Australië. Wel weer aardig geslapen vandaag. Om 7 uur het bedje uit, douchen en op z’n gemakkie ontbijten. Eindelijk een echte keuken op deze camping, waar je op een gasfornuis gewoon je eten kunt klaar maken. Gisteren een lekkere maaltijd klaar gemaakt en nu een gekookt eitje. Op de andere campings waar we tot nu toe geweest zijn, was geen keuken, maar daar stond wel een BBQ buiten. Wireless internetverbinding of laat staan een computer om te internetten zie je ook niet echt op de campings. Daarvoor moet je naar een internetcafé, hotel of een lodge voor backpackers gaan. Hier in Australië is het nog vroeger donker als in New Zealand. Om 17.00 is het donker. De camper was een klein huis. Je kon daar wel een avond doorbrengen. In de spaceship breng je geen hele avond door. Is het even te klein voor. Het is gewoon een auto met een bed. Maar toch vinden we het wel leuk. Het is weer eens wat anders. De camper had veel meer luxe en dit is wat primitiever.
Na het ontbijt reden we naar een wildlifepark bij Port Macquarie. Reptielen, kangaroos, koalabeertjes, wallabies, wombats, vogels, enz. We hopen sommige van deze dieren nog eens buiten een dierentuin tegen te komen. Maar we vonden dit erg leuk. De kangaroos waren tam en eten zo uit je hand. Je kan ze gewoon aaien. Je loopt tussen ze. Er staat geen hek tussen.

Skippies voeren

Albino kangaroo met een dikke buik

Het zelfde met de koalabeertjes. Ze waren allemaal aan het slapen in een boom. Een medewerker haalde er eentje uit zijn slaap zodat we het beertje van dichtbij konden zien.

Lieverdje in de boom

Na deze leuke dag gingen we weer in het spaceship. Je ziet hier trouwens heel weinig campers rijden in Australië. Zeker de spaceship is hier nog niet echt populair. Volgens mij zijn we 1 van de eerste. In New Zealand zie je ze wel rijden. We zijn nog maar net begonnen met de rondreis hier. Misschien zien we er nog wel een aantal rijden. Na 2 en halfuur rijden door een bergachtig gebied met veel bochten waren we aan gekomen in een plaatsje Walcha. We gaan wat meer het binnenland in. De kust hebben we even gezien. Dit plaatsje ligt 200 km van de kust. Een leuke camping en weer met keuken(tje) met 1 gaspitje en 6 aussies die met z’n allen stonden te koken. We wilden koken maar besloten toch maar om in de plaatselijke snackbar wat te eten. Het uit eten is niet duur in Australië. Als je het zelf gaat klaarmaken ben je niet veel goedkoper uit.

De dag erna hebben we na een aardige wandeling het spaceship opgehaald. Ons verblijf voor de komende maand. We zijn gelijk de stad uitgereden naar de Blue Mountains, een nationaal park op korte afstand van Sydney. De eerste nacht slapen in de auto was even wennen, na de luxe van de camper. Maar na wat ombouw werk goed te doen. Het bed slaapt goed, beter dan de camper. Alleen wel even wennen dat je niet even snel naar de wc kunt midden in de nacht.

Voor ons ’spaceship’. Aan de achterkant het uitschuifstuk van het bed (tentje).

Koken op z’n Australisch, de barbie

De dag erna wilden we eigenlijk de mooie dingen van de Blue Mountains zien, maar het bleek zo verschrikkelijk mistig en regenachtig dat dit geen zin had. We zijn daarom doorgereden naar Jenolan Caves, ook in de Blue Mountains.

In de Jenolan Caves

Hier zijn zo’n 10 verschillende grottentochten te boeken, waarvan wij er eentje van 1,5 uur hebben gelopen. Mooi grottencomplex, waar je bijhoorlijke stukken doorheen wandelt. Na Jenolan Caves hebben we nog een nachtje doorgebracht in Blackheath, een plaatsje 10 km van Katoomba waar we de dag ervoor waren. Je weet maar nooit of het de dag erna opknapt en we wel de Blue Mountains in kunnen, nietwaar. Helaas bleken we dat geluk niet te hebben, dus zijn we terug gereden naar de kust. Het was Queens Birthday, dus onderweg nog wat gezelligheid meegemaakt in een stadje. Dinsdag zijn we naar Nelson Bay gereden, om een whale excursie te doen. Dit keer hadden we meer geluk, we hebben walvissen gezien! En niet alleen dat, ook nog dolfijnen, zeehonden, een reuze schildpad, albatrossen en terug in de haven werd de mast van de boot bezet met kakatoes.

De kust bij Nelson Bay vanaf het water

Je moet goed kijken, maar dit is een walvis die wat lucht uitspuit

Zonsondergang gezien vanaf de boot

Wat wel leuk is hier, zijn de vreemde vogels. ’s Ochtends bij het ontbijt voeren we de meest vreemde vogelsoorten, die we nog niet eerder gezien hebben in Nederland. Zelfs niet in de dierentuin. En waren we in Nieuw-Zeeland nog op speciale plekken op zoek naar pelikanen, hier komen we ze gewoon tegen zoals je zwanen in Nederland tegen komt.

Vreemde vogels

Hierna gingen we naar camping toe in een plaatsje naast Nelson Bay.

Tot slot, de internet verbindingen zijn hier vrij schaars. We hebben inmiddels al wat meer verhalen, maar die volgen de volgende keer. We zijn nu onderweg naar een nationaal park in het binnenland, zijn dus wat van de kust aan het afwijken. Volgende keer nemen we wat meer tijd om antwoorden te geven op vragen en terug te mailen. We hebben nu maar 30 minuten online en de klok tikt snel af…

5 juni zijn we om 6.30 uur met de taxi naar Christchurch airport gegaan. Hier bleek dat ik (Krista) me wat vergist had in de vluchttijd. Gelukkig wel in positieve zin want het bleek dat we pas om 8.40 uur vlogen i.p.v. om 8.00 uur. Zo hadden we dus nog even wat tijd over om op het gemakje een lekker ontbijtje met koffie te nuttigen.
Per ongeluk had ik 1,5 liter jus d’orange meegesmokkeld naar Auckland. Niet opgemerkt door de airport controle in Christchurch. In Auckland merkten ze we dat ik een mini tubetje alleswonder reiniger in m’n handbage had zitten. Hier waren ze dus wat strikter. Inleveren dus, want ik was even vergeten dat die tube überhaupt nog in m’n tas zat.
Over Australië hadden we gehoord dat de controle daar behoorlijk streng was. Maar daar kwamen we zonder vragen of problemen door de douane heen. Dan was Nieuw-Zeeland toch stukken strenger met een aantal vragen en diverse controle punten. Daar wilden ze zelfs de onderkant van onze bergschoenen zien om te voorkomen dat we 1 of andere vogel epidemie vanuit Europa meenemen o.i.d.
Vanuit het vliegveld de shuttle genomen naar ons hotel in Sydney. Goed centraal gelegen, dus gelijk maar wat gaan eten in een food court om de hoek. Ons hotel lag aan de rand van de Chinese wijk, je waant je dus bijna in China, qua bevolking.
In Auckland was het systeem van de ‘hop on, hop off’ bus ons goed bevallen, dus dat hebben we in Sydney weer gedaan. Zo hebben we alle bezienswaardigheden die we wilden zien, binnen een dag bezocht. We zijn uitgestapt bij Sydney Harbour Bridge, waarna we over de brug naar de overkant van het water zijn gelopen. Mooi uitzicht op het Opera House, best onwerkelijk om dit gebouw nu eens in het echt te zien. Ook mooi om nu eens over die brug te lopen die op veel foto’s van Sydney staat. Daarna met de bus terug de brug over gereden. Bij een mooi uitzichtpunt weer uitgestapt en naar het Opera House gelopen. Daar in de buurt stopt ook de bus naar Bondi Beach, 1 van de bekendste Australische stranden. Vanaf hier kun je een stuk lopen naar een ander strand en de bus weer pakken naar Sydney. Hier hebben we ’s avonds wat gegeten bij Victoria Harbour, een gezellig en mooi stukje aan de haven.

Het Opera House vanaf Sydney Harbour Bridge

Wij samen voor het Opera House, een didgeridoo speler en Franklin voor het Opera House

Victoria Harbour bij zonsondergang (voor zover er zon was…)

- Dag Nieuw-Zeeland -

Ons laatste berichtje vanuit Nieuw-Zeeland.
In Methven zijn we ’s avonds voor het eerst in deze vakantie echt uit eten geweest. Gezellig in een restaurantje/barretje gezeten bij de open haard. Na Methven zijn we doorgereden richting Christchurch, onze eindbestemming. Maar voordat we hier de camper neerzetten wilden we eerst naar Banks Peninsula, een ‘vulkanisch aanhangsel’ onder Christchurch. Hier hebben we de Summit Road gevolgd, dit zou een mooie route moeten zijn met een aantal wandel- en stopmogelijkheden. Toen wij de route reden was het echter zo mistig dat er totaal geen uitzicht was. We waren dus blij na een hoop bochten in Akaroa aan te komen. Dit plaatsje heeft wat Franse invloeden en had met wat beter weer erg leuk geweest. Volop kanomogelijkheden ook in de baai.

Hier valt er nog iets te zien van het landschap…

Daarna dus doorgereden naar onze laatste camping waar we met camper in Nieuw-Zeeland zouden verblijven. Vanaf deze camping zijn we gisteren met de bus naar Christchurch gegaan, de camping lag zo’n 5 km uit het centrum. Christchurch vonden we wel een leuke stad, een stuk gezelliger dan Auckland.

The Square, het centrale plein van Christchurch

Hier hebben we volop souvenir aankopen gedaan, dus de rugzakken zijn alweer een stukje voller en zwaarder. Ook voor het eerst deze vakantie maar eens naar de kapper (Krista), dus we komen straks netjes in Sydney aan (Franklin heeft zichzelf gekapt met de tondeuse).
Vandaag hebben we de camper helemaal ontruimd en schoongemaakt voordat we hem terug gingen afleveren bij Apollo. Onderweg naar het depot nog wat gewandeld op het strand bij Sumner. Het weer wordt de afgelopen dagen wat grauwer, het wordt dus tijd voor wat warmer weer in Sydney.

Van Apollo met volle bepakking naar een camping gelopen waar we voor de laatste nacht een cabin hebben gehuurd. Ook een koopje, die cabins. We hebben voor 25 euro een cabin compleet met beddengoed en baddoeken. Ook zit er een keukenuitrusting in het hutje. Koken, douchen en naar de wc moet je wel in de gezamenlijke ruimten.
En om nog even terug te komen op het vogeltje, we zijn er nog steeds niet over uit, die wagtail weet ik ook nog niet zo en ook de fantail volgens mij toch niet. Het zal vast geen bijzondere vogel zijn, maar het is wel grappig dat ze zowat op je schoenen gaan zitten terwijl je even stilstaat. Ed heeft wel humor trouwens, met z’n olifant Moesten we wel even om lachen.
En die foto, een sluitertijd opname? Vond dit wel mooi zo, met de vage besjes en een scherpe achtergrond. Maar goed, anders had ik hem natuurlijk ook niet geplaatst
Het hotel voor de eerste twee nachten in Sydney is geregeld. Van 5 t/m 7 juni zitten slapen we in een echt bed en dan gaan we onze ’spaceship’ ophalen. Morgen worden we om 6.30 opgehaald door de taxi en gaat ons Austalië avontuur beginnen.

Op het strand van Sumner Bay, met 20 meter ‘rotsje’ in de hand

Zaterdag hebben we een wandeling gemaakt bij Mount Cook. We zijn ongeveer 200 meter omhoog gelopen naar de Hooker Glacier. Mooie wandeling met zicht op Mount Cook. Behoorlijk veel mensen lopen de track. Wij dachten dat wij laat waren, maar op de terugweg zagen we nog mensen lopen die nog een heel eind moesten lopen. De tocht duurde 3 uur.

Hierboven een aantal foto’s genomen in de Hooker Valley, onderweg naar de Hooker Glacier
De foto hierboven was ons einddoel, op de achtergrond de gletsjer

Een laatste blik op Mount Cook, onderweg naar de volgende bestemming

Weer de camper in om naar onze volgende bestemming te gaan. Vaak weten we op dat moment niet op welke camping we gaan overnachten. We weten wel waar we ongeveer heen gaan en wat we willen zien. We hebben een gidsboek waar zo’n beetje alle campings in staan van New Zealand. We toeren meestal door net voor dat het donker wordt en daar zoeken we dan een geschikte camping. We plannen zo min mogelijk. Zoals we het nou doen vinden we wel leuk en spannend. Soms toer je op een dag 400 km, maar het komt ook wel voor dat je maar 50 km rijdt op een dag. Gemiddeld komen we uit op zo een 200 km op een dag. Het ligt er helemaal aan hoe zo’n dag loopt. Dat heb je niet altijd voor het zeggen.
Tot nu toe loopt het eigenlijk wel op rolletjes. Vandaag hadden we rond de 200 km gereden. We reden zo ver mogelijk door tot dat het donker werd. Toen kwamen we uit in het plaatsje Geraldine. De camping is in 2007 geopend en zag er zeer netjes uit. Hele nette wc en douche. We zijn er wel tegen gekomen waar het niet zo netjes was.
De volgende dag reden we naar Peel Forest. Een regenwoud naast Mount Peel. We hebben gewandeld door het bos. Geen fotogenieke omgeving. We hebben ook op heide gelopen maar dit verschilt niet veel met een heide in Nederland of ergens anders dus niet interessant. Vandaag dus geen fotodagje. We reden van Peel Forrest een uurtje door naar een camping in Methven, gelegen bij een skigebied. Maar het skiseizoen begint pas over twee weken, dus we zijn net te vroeg om ons op de lange latten te wagen. We hadden geen zin om te lang te rijden. Niet veel gedaan. Beetje door het stadje gelopen, wassie gedraaid, beetje opgeruimd, beetje geluierd en wat zaken op internet uitgezocht dus kortom…. een nationale Franklin en Krista rustdag.

Dit keer ook maar weer twee verhalen geplaatst. De internet verbindingen liggen niet overal voor het oprapen op de campings. En we hebben nu eindelijk weer een wifi verbinding, dus daar moeten we even van profiteren.

Zonsopgang vanuit de camper in Riverton

Vanuit Riverton zijn we verder doorgereden over de Southern Scenic Route, waar we op zoek zijn gegaan naar pinguïns, zeeleeuwen en zeehonden. Deze route volgt de hele zuidkust, waar we een aantal keer van zijn afgeweken om een paar beestjes te spotten. Tijdens onze eerste stop zagen we twee zeeleeuwen die heerlijk lagen te slapen, maar na een tijdje wakker werden en wat naar elkaar aan het happen en spelen waren. Als je zo dichtbij staat zijn het wel enorme beesten, een beetje afstand houden dus maar.

Beetje eng…

Swinging sea lions

Bij een volgende stop zouden yellow eyed pinguïns kunnen zitten, maar wij hadden niet het geluk ze te zien. Wel een mooi stukje baai, dus daar hebben we een eindje gelopen.

Geen pinguïns, wel mooi

Een aantal baaien verder vonden we weer een zeeleeuw. Was de eerste groot, deze was dan enorm! Wat een gevaarte, zo’n beest. Hij lag in de duinen wat te soezen, maar verdween na verloop van tijd weer de zee in met zijn grote logge lichaam. Prachtig om zo dichtbij en in het wild mee te maken, dit is toch wel een heel andere ervaring dan een show in de dierentuin.

Monster van NZ

Grooootttt

Bij Nuggets Point zouden we dan de nog een keer yellow eyed pinguins kunnen zien en dit keer hadden we meer geluk. Ze komen tegen zonsondergang aan land en na een tijdje speuren over het water in een uitkijkpost bovenaan de baai zagen we de eerste beweging in zee. Een pinguïn ziet er in eerste instantie uit als een eend die aan komt zwemmen, speuren dus naar eendjes. Na verloop van tijd kwamen er steeds meer pinguïns aan land. Weer schitterend om te zien. We stonden er nog maar met zijn tweeën, een aantal mensen wat er ook al een tijdje stond had de hoop op meer pinguïns na verloop van tijd opgegeven. We hadden dus geluk.

Tsjoep tsjoep

3 kleine pinguïntjes

Vuurtoren bij Nugget Point

Hierna werd het al snel donker en hebben we een camping opgezocht in Dunedin, gaelic voor Edinburgh, deze stad heeft dan ook behoorlijk wat Victoriaanse invloed.

De dag erna wilden we eigenlijk naar de Speights brewery, ‘the pride of the South’, noemen ze zichzelf. Het bier smaakt goed, dus we wilden het brouwproces ook wel eens zien. Eens kijken of ze kunnen tippen aan de presentatie van Guiness in Dublin We hadden helaas geen geluk, want de toer van 10 uur ging niet door. 12 uur wel, maar tot die tijd wachten duurde ons wat te lang. We wilden door richting Mt. Cook en onderweg ook nog een aantal dingen zien. Jammer dus. Daarvoor in de plaats nog door Dunedin gelopen en bij een carwash de camper maar eens gesopt, want van al die gravel wegen die we inmiddels hebben gehad werd hij er niet schoner op. En een stofzuiger doet toch wat meer dan een stoffer en blik. Inmiddels rijden we dus weer in een mooi glimmend huisje rond. Hierna weer doorgetoerd naar de Moeraki Boulders, perfect halfronde keien op het strand.

Kijk kijk kijk kijk, ik ben een kuikentje, Frank klimt uit het ei (Moeraki Boulders) 

Na de Moeraki boulders wilden we wel eens de kleinere blauwe pinguïns zien. Maar ook deze pinguïn komt tegen zonsondergang aan land en wij waren dus wat te vroeg. We konden we doorlopen het gebied in en aan het eind vonden we dan een zeehond, die ons met 1 oog in de gaten hield.

Wat doen jullie daar?

Op de blauwe pinguïn na, is ons lijstje van wat we wilden zien dus compleet. Opnieuw hebben we een poging ondernomen om weer yellow eyed pinguins te zien, nu vanuit een uitkijkpost wat dichterbij het strand. Maar helaas, de pinguins hadden er geen zin in dit keer. Dus weer de camper in om door te rijden naar Otematata, op de route naar Mt. Cook. De bijbehorende lodge waar we gekookt en gedoucht hebben is gebouwd in 1960 voor de arbeiders die bouwden aan een verderop gelegen stuwdam. Sinds die tijd is er (zo te zien) niks meer aan gedaan. Vandaag zijn we naar Mt. Cook doorgereden waar we een wandeling hebben gedaan, maar daarover in het volgende verhaal meer.

Zondag alweer een nieuwe dag. Tot nu toe heel veel blauwe lucht en zon gehad. De temperatuur ligt rond de 12 graden in de bergen, om te wandelen is dat warm genoeg. Er werd ons verteld dat het aan de westcoast 200 dagen per jaar regent en hoofdzakelijk in de zomer. Zon en blauwe lucht is hier zeer zeldzaam. Wij hadden het geluk dat we heel mooi weer hadden. We wandelden eerst naar de voet van de Franz Josef Glacier, in ongeveer anderhalf uur te doen.

Aan de voet van de Franz Josef Glacier

Daarna gingen we naar de meest gefotografeerde bezienswaardigheid van New Zealand, Lake Matheson. Dit meer is zo bijzonder om z’n spiegeling. De bergen (Mt. Cook en Mt. Tasman) en bomen zie je perfect weerspiegeld in het water. Hier ben je ook wel 2 uurtjes zoet. Er loopt een pad om het hele meer.

Lake Matheson

Na een lunch met uitzicht op de Fox Glacier werd het weer eens tijd om een stukje te gaan rijden.

Lunchen met de Fox Glacier op de achtergrond

Links rijden valt op zich wel mee. In het begin had ik de neiging om te veel naar links te rijden. Nu, zo’n 5000 km verder, ben ik dit wel afgeleerd. Is ook beter voor het hart van Krista. Ze zat soms met haar benen op het dashboard en handen voor d’r ogen omdat de berm wel erg dicht bij kwam. Wel leuk hier dat camperbestuurders allemaal groeten als je langs rijdt.

Uitzicht onderweg vanuit de camper, erg naar om elke dag weer opnieuw mee te maken

Aan het eind van de dag vonden we een camping in Makaroa. De dag daarop gingen we naar Puzzling World in Wanaka, één grote 3D illusie waarvan de foto’s wat meer vertellen.

Puzzling World in Wanaka

Daarna door naar Queenstown. Wij dachten dat Franz Josef een avonturen dorpje was. Nou, dit is nog een stukje erger hier. Hier kun je alles doen. Raften, klimmen, kanoën, jetboating, bungy jumpen, enz. Wel erg massaal hier, maar wel erg leuke activiteiten. De prijzen liggen ook een stuk hoger van campings. Het eten en drinken is niet zo duur, goedkoper dan in Nederland.
We wilden wel iets aan sensatie doen dus gingen we de dag erop jetboaten op de Shotover River. Een jetboat is een Nieuw-Zeelandse uitvinding en kan snelheden tot 80 km per uur halen en over een laagje van 10 cm water scheuren. Ook kunnen ze 360 graden spinnen en de ‘bestuurder’ van de jetboat haalt allerlei stunten uit, recht op op de rotsen afvaren en dan op het laatste moment uitwijken e.d. Super wendbare jets dus. Wat we wel jammer vinden hier, is dat alle leuke activiteiten een behoorlijke hap uit het budget nemen. Daarom proberen we dit soort dingen (helaas) maar wat te beperken, we hebben immers nog een aantal weken te gaan.
Na deze belevenis toerden we verder naar de Milford Sound, een fjorden gebied in het zuid-westen van het zuidereiland.

Milford Sound

Eigenlijk geen sound, maar een fjord dus (volgens mijn informatie…). Een sound is een vallei die uiteindelijk gevuld is met zeewater en een fjord is gecreëerd door een gletsjer, waar aan het uiteinde dus ook weer zeewater in loopt (of gletsjer water uit . Een erg mooie autotocht door de fjorden met tussendoor nog een stop bij de Mirror Lakes.

Mirror Lakes

Het weer wordt hier duisterder en kouder. Geen 12 graden meer, maar dit geeft het landschap ook weer iets mysterieus. Aan het eind van de Milford Sound vonden we een leuke camping met lodge waar we gebruik hebben gemaakt van de gemeenschappelijke keuken en lounge. Gezellig om eens op deze manier te koken en ook leuk om alvast te wennen aan ons Australië avontuur straks, want dan hebben we niet meer zo’n luxe camper als nu. De volgende ochtend  in de kou ( 2 graden ) drie korte wandelingen in de Milford Sound gemaakt. We willen van alles iets zien dus dan kunnen we niet altijd een lange track lopen.

Waterval tijdens een wandeling langs de Milford Road

Doorkijkje

Dit vogelvriendje vloog met ons mee tijdens de wandeling. Dit doen ze om de insecten te vangen die wij door het lopen verjagen. Volgens mij een Fantail (Pa weet vast wel welk vogeltje dit is

Net voor de tunnel naar Milford Sound, in een puin/lawine gebied

Na de wandelingen reden we naar Riverton langs de Southern Scenic Route waar we de nacht door gebracht hebben.

Allereerst willen we iedereen die ons een mail heeft gestuurd of een reactie op de site heeft geplaatst even bedanken. We vinden het erg leuk om op deze manier met jullie in contact te blijven!
We hebben de site inmiddels onder verdeeld in 1 verhaal per pagina, dit is misschien wat sneller in te laden voor sommige internet verbindingen gezien het aantal foto’s wat we plaatsen Aan de rechterkant van de site staan een aantal verhalen onder elkaar. Verder kunnen jullie onderin de verhalen terug naar andere verhalen via ‘vorige artikelen’.
Woensdag was het nationale rustdag voor ons. De volgende dag hebben we weer een track gelopen van 16 km. We werden met de watertaxi afgezet bij Torrent Bay, waar we een deel van de Abel Tasman Coastel Track wandelden.

Abel Tasman Track bij Torrent Bay

Onderweg…

Een kijkgaatje vanuit het bos

Picknick op het strand

We liepen terug naar onze camper en reden gelijk door naar St. Arnaud in het Nelson Lakes National. Vrijdag stonden we wederom weer vroeg op om te gaan wandelen om wakker te worden (ochtendgymnastiek) We wilden toch iets zien van dat National Park. Beter iets dan niets. 07.45 gingen we lopen en 09.45 waren we weer terug.

En dan kom je de camper uit en zie je dit…

Even uitrusten aan het meer

Daarna stapten we weer in de camper om naar Punakaiki waar Pancake Rocks en Blowholes zijn. We hadden verkeerd op de kaart gekeken en enorm omgereden. Het was eigenlijk helemaal niet zo erg om om te rijden. Je ziet prachtige gebieden onderweg.

Onderweg naar de Pancake Rocks, de westcoast

Pancake Rocks (zie de ‘plakjes’ in de rotsen) met Blowholes, de zee spuit door gaten in de rotsen door

Ook bij de Pancake Rocks

Na deze belevenis gingen we naar Charleston om te overnachten in een basic camping met vieze douche en wc (al jaren geen onderhoud meer gehad). Wel een leuk cafeetje waar we ’s avonds nog wat hebben gedronken tussen de locals. In de ochtend weer het rijdend huis in om naar Franz Josef, zo een 200 km verder op te rijden.

Lake Ianthe, een picknickstop onderweg

Op de achtergrond de besneeuwde bergen bij Franz Josef

Echt een adventure dorpje wat aan de voet van de gletsjer ligt. Fantastische dag gehad daar. We gingen crossen met quads. Door rivieren, modderpooltjes, rotsgebieden en bos en met mooi uitzicht op de gletsjer en bergen. Leuke ervaring.

Eerste foto op de quad, er volgen er meer

Zondagochtend stonden we om  een uurtje of 8 op. Voor ons begrip laat. Meestal zijn we om zo beetje 7 uur al uit bed. Het is al vroeg donker, dus zo een dagje vliegt om. Als je pas om 9 uur je bed uit komt en nog moet douchen en ontbijten en naar je volgende bestemming moet rijden, wat niet om de hoek ligt, dan zit je de hele dag in je camper en kom je in de avond pas aan. Nu vertrekken we vroeg in de ochtend en duiken er in de avond wat vroeger in. De meeste campings liggen midden in het natuur. In de avond is er dus niet veel te doen en je gaat niet snel een blokje om in the middle of nowhere, waar je geen hand voor ogen ziet in het donker. We kwamen in de middag aan in Lower Hutt. Dat is een gebied 10 km van Wellington. Een super de luxe camping wat helemaal voor families is gemaakt. Voor een keertje is het leuk. Wij vinden toch de kleine campings leuker.  We hebben hier niet veel gedaan, een beetje uitgerust. De volgende ochtend om 7 uur opgestaan en anderhalf uur later op naar de ferryboot in Wellington. Om 13 uur vertokken we naar Picton. De vaart duurde zo een 3 uur, waarvan het laatste uur door de Queen Charlotte Sound, in de Marlborough Sounds. We hebben wat rond gelopen op het dek, 2 films gekeken en toen waren we er al weer. In Picton gingen we naar een leuke camping, waarna we nog naar het dorp zijn gewandeld en daar wat hebben rond gelopen.

Even een fotootje tussendoor… fotogenieke koeien en hongerige eenden

Dinsdag was het wandeldag. We werden met een snelle taxiboot opgehaald van de haven, waar we met de camper waren heen gereden. We werden afgezet bij Ship Cove, het uiterste deel van de baai, om een deel van de Queen Charlotte Track te gaan lopen. 4 uurtjes waren we zoet. We werden weer opgehaald door de boot bij Endeavour Inlet. De heenweg zaten we met een stuk of 8 jonge mensen. Nu zaten we tussen zo 30 oudjes die een dagtoertje deden door de bay. Ze hadden geen wandeltrack gedaan maar er zaten er wel een paar een dutje te doen in de boot, die waren uitgeput. Ze moesten ergens anders afgezet worden en er moest ergens nog bagage afgegeven worden. Het zou een 1 uur durende vaart zijn, maar het werden er 2. Daar waren we niet helemaal blij mee, want we moesten nog naar onze volgende bestemming 200 km verder op.

Vanaf de boot in de Queen Charlotte Sound

Uitzicht onderweg tijdens de wandeling

Na weer getoerd te hebben kwamen we om 20 uur aan in het Abel Tasman National Park. Leuk in het donker in de bergen rijden met al die bochten!

Na Rotorua zijn we via Taupo doorgereden naar Tongariro National Park. Hier hebben we de Tongariro Crossing gelopen, een 18 km lange wandeling langs kratermeren, lavastromen, prachtige blauwe meertjes, watervalletjes en erg mooie bergen. Een pittige wandeling (veel klimwerk aan het begin van de route) die we uiteindelijk wel netjes in de 7 uur, die er voor staan gelopen hebben. ’s Ochtends zijn we door de campingbaas aan het begin van de route afgezet, waarna hij ons na een telefoontje aan het einde weer heeft opgepikt. Een goede deal, aangezien de parkeerterreinen aan beide uiteindes van de Tongariro Crossing nogal inbraakgevoelig zijn. Het is natuurlijk makkelijk een camper leeg te roven als je toch 7 uur weg bent.

IJs op het meer

Picknick onderweg

Frank op de top, de aarde is heet… Mt Ngauruhoe, zou Mt Doom uit Lord of the Rings moeten zijn (?)

Lake Rotoaira

De top gehaald, nog een lange weg naar beneden

Dalend na de beklimming

Hot Pools gezien vanaf de weg, waar we op onze ‘taxi’ wachtten
Nieuw-Zeeland blijft toch wel een erg gevarieerd land, zelfs tijdens deze wandeling kom je van het ene landschap in het andere terecht. Onderweg rijden we door regenwoud, dan weer kale vlaktes, weilanden, ruige kusten. Erg veel diversiteit aan landschappen dus. Blijft het toch jammer dat dit land aan de andere kant van de wereld ligt en niet gewoon in Europa…
Ons campertje, eigenlijk gewoon een erg grote camper dus, bevalt erg goed. Hij is van alle gemakken voorzien en is net 5 maandjes oud, dus ziet er nog netjes uit. We hebben geen vast bed, maar we kunnen de banken snel omtoveren tot bed en dat slaapt goed. In het keukentje hebben we een gasstel, warm- en koud water, magnetron, grill en koelkast. En we hebben een privé wc en douche. De verwarming werkt ook goed en dat is wel lekker want het kan ’s avonds flink afkoelen. In het gebied waar we nu zitten is het ’s nachts rond het vriespunt en overdag zo’n 16 graden. ’s Nachts moet je dus niet boven je dekbed uitkomen. Gelukkig werkt het weer tot nu toe goed mee en hebben we tot nu toe veel zon en blauwe luchten (afkloppen). We zullen deze camper waarschijnlijk best gaan missen als we hem in Australië om moeten ruilen voor een ’spaceship’. Dat wordt waarschijnlijk veel gebruik maken van de camping keukens en hopen dat de Australische avonden/nachten wat warmer zijn dan de Nieuw- Zeelandse. Maar voorlopig hebben we nog even te gaan in onze ‘luxe’ camper.

Aan zee in de camper

Inmiddels zitten we in Napier. Een Art Deco stadje aan de oostkust met veel wijngebieden rondom en een beetje mediterraan klimaat. Napier is in 1931 getroffen door een zware aardbeving en is daarna herbouwd in Art Deco stijl. Vandaag hebben we wat dingetjes geregeld en wat rondgeslenterd aan het strand en door het stadje. Morgen maken we nog wat tussenstops en willen we overnachten in Wellington, de hoofdstad. Maandag zullen we dan om 13 uur de boot nemen naar het zuidereiland.

Bovenin de site hebben we een nieuwe tab geplaatst ‘waar zijn we nu’ waarin te zien is waar we zijn.

En voor Ed (broer’tje’) en familie, maak er een gezellige dag van zondag!

Maandag ochtend gingen we weg van de camping in Ahipara. Een leuke camping, maar wel veel muggen. Een goede les weer. Geen deuren open gooien als het licht brandt. Voordat je het weet zit de hele camper vol met ongedierte en word je plat gestoken. We hebben een tussenstop gemaakt bij de grootste kauri boom van de wereld die in een regenwoud staat.

Franklin voor de Kauri boom

Na een dagje toeren en weer flink wat kilometers gemaakt te hebben, kwamen we aan in Waiwera, een dorpje net boven Auckland. We hadden een heel leuk plekje aan het strand. Verder niet veel gedaan daar, beetje rond gelopen en vroeg gaan slapen.

Meeuwen voeren bij ons plekje in Waiwera

De volgende dag was onze bestemming voor 2 dagen Rotorua. Hier stonden we op een leuke camping met free mineral pools. Op de site van Ed en Mir kunnen we ons nog een leuke foto herinneren van Mirjam die in een stinkend badje zit en daarbij haar neus dichthoudt. In zo’n badje hebben wij nu dus ook gezeten. Het zal vast ergens goed voor zijn… Rotorua is een omgeving die bekend staat om warm water bronnen en thermale gebieden. Er zijn behoorlijk veel stinkende en dampende modderpoeltjes in Rotorua, veel zwavelgeur. Gewoon een wasknijper op je neus zetten en je hebt er helemaal geen last van. 1 dag was top en 1 dag was wat minder. De eerste dag gingen we naar de Burried Village. Dat is een dorpje wat in 1886 getroffen werd door een vulkaanuitbarsting. Van dat dorpje is nu een openlucht museum gemaakt. We wilden een dag een keer niet in die camper rijden dus gingen we eerst naar het stadje lopen, zo een klein uurtje lopen en toen bij een toeristenburo dus een toertje geboekt om naar dat getroffen dorpje te gaan, 50 dollar per persoon. Je stapt een busje in, die je na 20 minuten rijden daar afzet. 3 uur later zou het busje ons weer op halen. Na 40 minuten hadden we het daar wel gezien. wij dachten dat het nog een beetje in verwoeste staat was achter gelaten, een beetje Pompei-achtig, maar het was gewoon een museum buiten met nagebouwde hutjes waar opgegraven spullen in stonden. Je ziet niks meer van de uitbarsting. Na een rondje hadden we het wel gezien. In de omgeving is ook niks, dus konden we nog ruim 2 uur wachten. Een duur dagje en weinig gezien.

Mount Tarawera op de achtergrond, de vulkaan die het dorpje Te Wairoa verwoestte wat tegenwoordig ‘Burried Village’ is

De dag er na was wel boeiend. Onderweg naar onze volgende bestemming maakten we een tussenstop bij Wai-O-Tapu. In dit geothermale gebied zijn diverse kraters, borrelende moddermeren en stomende aarde te zien. Om klokslag 10.15 uur begint hier ook Lady Knox, een geiser, te spuiten. Aangezien moeder natuur niet zo nauwkeurig met de tijd om kan gaan, wordt de geiser een handje geholpen met wat waspoeder. Als dit in de geiser wordt geworpen spuit de geiser zo’n 20 meter hoog de lucht in. Een mooi gebied.

Wai-O-Tapu, kokende modder

Duivels gebied, Wai-O-Tapu

Knijper op je neus

Lady Knox, de geiser die dagelijks om 10.15 met zeeppoeder tot leven wordt gewekt

Toen we vrijdagochtend onze campertje ophaalden…… NIKS CAMPERTJE….. CAMPER zonder TJE, toch wel groot!!!, (zie foto) gingen we naar Bay of Islands.

Onze grote camper, zie de verhouding met Franklin

De afstand was ongeveer 300 km. Het had daar heftig geregend. Net voor een plaatsje Russel vonden we een camping. Het was een basic camping met gras staanplaatsen.

Baai onderweg naar onze camping in de Bay of Islands

Lekker gemakkelijk om hem daar neer te zetten. We zaten gelijk vast. Gas geven had weinig zin. De wielen gingen wel rond maar de auto bleef gewoon staan. De eigenaar heeft ons geholpen met z’n tractor en verwees ons toch nog vriendelijk naar een betere plaats. In de avond verder weinig gedaan. De volgende ochtend gingen we vroeg weg na een koude douche. We kwamen er achter toen we bij het douchehok stonden, dat er geen warm water was. We waren er toch, dus dan maar een koude douche. Maar je went er snel genoeg aan. Van een basic camping gingen naar een hele moderne camping in Russel. Voor ons een beetje te modern. Het was een luxe bungalowpark met een aantal staanplaatsen. Geef ons maar een camping zonder te veel fratsen. In de ochtend gingen we een Dolphin Discovery Tour boeken voor 13.30 uur. De tour was prachtig, maar dat zien jullie wel op de foto’s en video.

Dolfijnen vanaf de boot

Dolfijnen zwemmen mee met een zeiler

Zeehond ligt uit te rusten op de rotsen

Hole in the Rock, Bay of Islands. Hier kwam Cook in Nieuw Zeeland voor het eerst aan land

Zondag gingen we weer vroeg weg. Moet eigenlijk wel want het wordt best vroeg donker (17.30) We zijn steeds wakker om tussen 5 en 6 uur. Heeft denk ik ook met de jetleg te maken. Om 07.45 gingen we rijden naar Cape Reinga, het noordelijkste bereikbare punt van New Zealand. Na een ritje van 4 uur kwamen we aan. Na een wandeltochtje gemaakt te hebben + een aantal mooie foto’s gemaakt te hebben stapten we weer de camper in om naar een camping het plaatsje Ahipara te vertrekken. Weer 2 uurtjes touren verder kwamen we daar aan. Een leuke motorcamp in een mooie omgeving. We zitten hier net dus nog niet heel veel over te vermelden. In het volgend verhaaltje weer meer.

Vuurtoren op Cape Reinga, op de achtergrond botsen de Grote Oceaan en de Tasmaanse Zee op elkaar

Op Cape Reinga, op de achtergrond Nineteen Mile Beach

Langs de kust, met op de achtergrond de vuurtoren

Landschap bij Cape Reinga

We zijn trouwens nog geen Nederlandse immigranten tegen gekomen. Sowieso weinig Nederlands hier, wel veel Engels, Amerikaans, Australisch. Zijn dus eens in de minderheid hier, in tegenstelling tot de Europese vakantielanden Ook nog geen gevaarlijke dieren, behalve vervelende muggen dan. Hier is het nu best erg. Hebben net de deur open laten staan met het licht aan en zijn nu, tussen het typen door, druk bezig muggen de vermoorden.

Na een korte nacht zijn we vandaag vroeg op pad gegaan om Auckland te verkennen. We zijn begonnen bij de Euromast van Nieuw-Zeeland, de Skytower. Een paar rondjes gelopen en vervolgens met de ‘hop on – hop of’ bus door Auckland gereden en hier en daar afgestapt. Vandaag hebben we niet zoveel te vertellen. We zijn naar Mission Bay – uitzicht over de skyline van Auckland en het strand -, het Auckland museum – Nieuw-Zeelandse (Maori) cultuur snuiven – en Parnell village – de hippe wijk van Auckland – geweest en hebben nog wat door Auckland gewandeld. Weinig bijzonders, het blijft een stad, maar morgenochtend halen we ons campertje op en duiken we de natuur in. En daar hebben we erg veel zin in!

En ja, dat beagle hondje op het vliegveld zag er wel erg leuk uit met z’n stoere security jasje aan, maar het zal vast niet de bedoeling zijn dat je die gaat aaien

Uitzicht over Auckland

Bij Mission Bay, Auckland (vaag) op de achtergrond

Maori kunst in het Auckland museum

We weten nog niet of we makkelijk een internet verbinding kunnen krijgen de komende dagen, dus misschien laat een volgend verslag wat langer op zich wachten. In elk geval, tot later!

Met het plaatsen van de foto’s wil het nog niet helemaal lukken. Helaas hebben we maar een beperkte tijd online, dus volgende keer doen we een poging tot verbetering.

Na 33 uur onderweg te zijn geweest, zijn we in Kiwiland aangekomen.

De reis viel op zich reuze mee. We vlogen maandag om 10.20 van Schiphol naar Londen. Het vliegtuig daar vertrok 14.25 engelse tijd naar Shanghai. Na bijna niet geslapen te hebben kwamen we na 11 uur vliegen aan in China. We moesten hier nog 5 en half uur wachten dus besloten we een hotel voor 2 uur te boeken om even een dutje te doen. We hadden gelezen over een short time hotel. Na een uur vragen en veel gelopen te hebben eindelijk dat hotel gevonden. Toch veel chinezen op dat vliegveld spreken niet goed engels en sturen je overal naar toe maar behalve waar je moet zijn. Na 2 uurtjes geslapen en gedoucht te hebben gingen we naar onze incheck balie. We hadden onze bagage niet bij ons omdat ze in Londen de bagage hadden doorgelabeld naar Auckland. We stonden in de rij. Iemand daar zag ons staan zonder bagage en vroeg ons om mee te komen. Onze bagage stond in een ruimte daar. We hadden dus gewoon onze bagage op moeten halen bij de band maar dat is ons niet verteld in Londen. Alles is uiteindelijk goed gekomen. Na weer 11 uurtjes vliegen en zo nu en dan wel lekker geslapen te hebben zijn we aangekomen In New Zealand. De moeheid viel reuze mee. Toen we onze bagage opgehaald hadden liepen we richting uitgang. Er liep daar een hondje rond aan alle bagage te ruiken. Ik dacht wat een lief beest totdat hij maar bleef staan en snuffelen bij mijn rugtas haha. Krista en ik dachten al, wat is dit nou weer. Mijn hele rugtas moest leeg. Ze vonden niks. Het was een drugshond…….. nee geintje. Het is een hond om op te sporen of je fruit bij je hebt. Op dat moment had ik niks mee, maar in België heb ik regelmatig fruit mee in die rugtas gehad voor op m’n werk. Zo een beest heeft dus een heel goed ruikvermogen. Met een shuttlebus gingen we naar het hotel. We doken het bed in met de bedoeling 3 of 4 uurtjes te slapen. Het werden er 8. We zijn nu weer fit.

In de avond zijn we de stad in gegaan. Het valt ons op dat er hier behoorlijk veel Chinezen werken en rondlopen. In Nederland een handjevol, maar hier heel wat handjes vol met Chinezen. We zijn gaan eten in een centrum vol met restaurants. De prijzen vallen reuze mee. Nu zitten we weer op de hotelkamer een verhaaltje op de site te zetten. We hebben nog geen foto’s, maar we beloven dat er bij het volgende verhaaltje er wel foto’s bij staan. Tot dan!

Na 6 maanden Antwerpen hebben we woensdag voorlopig afscheid genomen van het werk en ‘t stad. Nu nog 1 nachtje in Vreden en dan vertrekken we naar Mijdrecht en gaan we nog gezellig uit eten met de hele familie.

Aanstaande maandag stappen we dan in het vliegtuig voor een 33 uur durende reis naar Nieuw-Zeeland. Dan begint ons 10 weekse avontuur echt. Op deze site willen we voor onszelf en voor jullie ons reisverhaal bij gaan houden.

Voor nu, tot ziens en tot over een aantal maandjes!