We zijn in Carnarvon Gorge beland met een nacht er tussen in het plaatsje Roma. Krista haar rechter oor zat helemaal dicht dus gingen we even naar de dokter om uit te laten spuiten. Het was een soort van kliniek. We moesten wel een behoorlijke tijd wachten totdat ze geholpen werd. Maar nu hoort ze weer luid en duidelijk. Na dat gebeuren gingen we weer touren. In 2 dagen tijd alweer 650 km verder gekomen. We rijden nu meer naar het Noorden toe, en zijn we dus nu in dit park beland. We zitten op een camping midden in het park. De weg er heen was zeer slecht en je zag zelden een auto. Wij dachten dat we 1 van de weinigen zouden zijn daar, omdat het middle in nowhere is, ver van de bewoonde wereld. Maar super de super druk hier. Nog niet meegemaakt tot nu toe. Er is een kampvuur hier waar de kampeerders met z’n allen gezellig voor zitten. We zijn er ook even bij gaan zitten. Wel gezellig. We zien nog steeds zeer weinig huurcampers. De meeste mensen die wij zien, zijn Aussies die reizen met een caravan. Het zijn niet die saaie caravans die je in Nederland ziet. De meesten zijn van die hele mooie stoere caravans. De volgende ochtend weer vroeg uit de veren om het park te bekennen.
We hoorden van een medekampeerder dat het vorig jaar juni zo hard geregend heeft in de gorg, dat er duizenden bomen van bovenaf de gorge naar beneden zijn gespoeld. Het vele water heeft ook kampeer faciliteiten, als toiletten e.d. meegenomen. Deze man was precies een jaar geleden ook daar en zag het nu weer terug. Het vreemde was dat het midden in de nacht is gaan regenen, de hele gorge onder water is komen te staan en dat het water zeer veel bomen andere spullen heeft meegesleurd en dat er de rivier de volgende ochtend bij daglicht weer op normaal niveau was. De rangers die ’s ochtends bij hun post aankwamen, aan het begin van de gorge, stonden dus wat vreemd te kijken toen ze een enorme berg puin aantroffen op de plek waar eens een camping en informatiecentrum was. Een hoop mensen hebben destijds lang vastgezeten op de camping en zijn door helikopters van eten en drinken voorzien en uiteindelijk door die helikopters weggehaald toen het te lang ging duren. Inmiddels alles weer hersteld en is ook de wandelroute weer loopbaar.
De volgende dag zijn we dan ook om 6 uur opgestaan om te gaan wandelen door de gorge. Er loopt een hoofdroute door de hele gorge die verschillende keren het water passeert. Op diverse punten kun je een stuk uit de route lopen voor bezienswaardigheden. Ons einddoel was de ‘artgallery’, een wand met aboriginal kunst.
Daarvandaan zijn we terug gelopen naar het begin en hebben we de andere zijtakken bekeken. Mooie wandeling. Het weer was ook prachtig, strak blauw lucht. De lucht hier is toch stukken blauwer dan in Nederland, niet alleen het gras is dus groener, ook de lucht is blauwer 
.
Tijdens de wandeling in de gorge met op de achtergrond wat meegespoelde bomen door de zware regenval een jaar geleden
‘Amfitheater’ onderweg, een soort grot met open dakje
De gorge de hoogte in
Moss Garden, zo genoemd vanwege het vele water wat door de zandstenen rotsen heen druipt. Een groen stukje gorge
Na de wandeling hebben we nog gepicknicked op 1 van de vele bbq’s in het park en toen was het weer tijd om door te rijden naar Springston voor onze volgende overnachting. De camping hier is meteen ook een roadhouse en benzinestation. Er stoppen dus veel roadtrains, verschrikkelijk lange vrachtwagens die door de outback toeren. Gigantische dingen om te zien, soms tot wel 55 meter lang. Daar zijn de Europese vrachtwagens helemaal niks bij.
Een wat ‘kleinere’ roadtrain in een waas tijdens het passeren
Recent Comments