Warrumbungle National Park en Bald Rock

Je wordt wakker van de vele vogels hier. Ongeveer om half zeven beginnen ze te zingen met z’n allen. Ze zijn onze wekker. Om zeven uur gaan we meestal het bedje uit. Het ontbijtje maken we buiten klaar op het tafeltje wat bij de auto hoort. In New Zealand hadden we ook stoeltjes en een tafel gehuurd bij de camper, maar die hebben we niet gebruikt omdat er bij elke kampeerplek vaste houten bankjes en stoeltjes stonden. We hebben ze tot nu toe nog iedere dag gebruikt hier. Die mooie vaste bankjes + tafel staan hier dus niet standaard. Je moet wat meer ondernemen hier. In het begin was het wat wennen. We misten de luxe camper. Maar nu vind ik het prachtig allemaal. Het is niet erg om alles om te bouwen, ben je gelijk fit.
Na het ombouwen gingen we wandelen door het national park. We zijn 700 meter omhoog gelopen. Sommige stukken waren best stijl. Op de top was het uitzicht heel mooi.

Uitzicht onderweg

De laatste klim naar de top

Op de top

Vreemde struiken onderweg

Tijdens het wandelen zie je regelmatig skippy’s. Het bijzondere van Australië is dat je hele bijzondere dieren tegen komt tijdens het reizen. Dermate we meer het binnenland in rijden, wordt de natuur ook steeds mooier. Je kunt ook goed doorrijden met de auto. Langs de kust zijn er heel veel stadjes en schiet het niet zo op. Onderweg zijn we nog gestopt in het Kaputar National Park om de Sawn Rock te zien, een orgel formatie ontstaan door lavastromen.

Sawn Rock

In de avond, na bijna 300 km gereden te hebben, vonden we een camping. Weer een basic camping zonder keuken. Dus pakten we onze gaspitjes in het pikkiedonker en gingen bakken en braden. Van lantaarnpalen hebben ze niet gehoord daar. Deze camping vonden we niet zo geslaagd. De volgende dag gingen naar het Bald Rock National Park. De Bald Rock is de 1 na grootste monoliet van Australië, Uluru is de grootste. Deze mag je wel beklimmen. Je kan een snelle route nemen op weg naar de top of een langzame. Wij namen de snelle. 30 graden omhoog lopen. Best pittig weer. Het is niet ver lopen. Maar als je net uit je auto komt na uren en je moet gelijk stijl naar boven, is dat wel belastend voor je spieren. Het was zeker de moeite waard. Meestal bij een track kan je eerst een beetje warmlopen het eerste stuk. Het zicht was fantastisch.

Klaar voor de start…

Maar het uitzicht is de klim waard

Toch even proberen…

En dan weer naar beneden

Na dit gebeuren stapten we weer het spaceship in. Na een uurtje kwamen we aan Warwick. Eindelijk een camping met keuken met een tv… en en en jáááá wireless internet. De eerste camping die internet heeft. We zitten nu heerlijk op een luie bank wat verhaaltjes te plaatsen op het weblog. Tot het volgend verhaaltje!

We hebben trouwens nog geen Steve Irwin achtige tekst als crikey gehoord. Wel veel awesome en wicked, maar dan tot nu toe vooral in Nieuw Zeeland en hier natuurlijk de standaard dingen als mate en no worries. De kapper in Nieuw Zeeland spande wel de kroon, die vond alles awesome (knippen kon hij ook nog ). Wel een grappig taaltje, dat Australisch en Nieuw Zeelands.