Dampende aarde en kokende modder

Maandag ochtend gingen we weg van de camping in Ahipara. Een leuke camping, maar wel veel muggen. Een goede les weer. Geen deuren open gooien als het licht brandt. Voordat je het weet zit de hele camper vol met ongedierte en word je plat gestoken. We hebben een tussenstop gemaakt bij de grootste kauri boom van de wereld die in een regenwoud staat.

Franklin voor de Kauri boom

Na een dagje toeren en weer flink wat kilometers gemaakt te hebben, kwamen we aan in Waiwera, een dorpje net boven Auckland. We hadden een heel leuk plekje aan het strand. Verder niet veel gedaan daar, beetje rond gelopen en vroeg gaan slapen.

Meeuwen voeren bij ons plekje in Waiwera

De volgende dag was onze bestemming voor 2 dagen Rotorua. Hier stonden we op een leuke camping met free mineral pools. Op de site van Ed en Mir kunnen we ons nog een leuke foto herinneren van Mirjam die in een stinkend badje zit en daarbij haar neus dichthoudt. In zo’n badje hebben wij nu dus ook gezeten. Het zal vast ergens goed voor zijn… Rotorua is een omgeving die bekend staat om warm water bronnen en thermale gebieden. Er zijn behoorlijk veel stinkende en dampende modderpoeltjes in Rotorua, veel zwavelgeur. Gewoon een wasknijper op je neus zetten en je hebt er helemaal geen last van. 1 dag was top en 1 dag was wat minder. De eerste dag gingen we naar de Burried Village. Dat is een dorpje wat in 1886 getroffen werd door een vulkaanuitbarsting. Van dat dorpje is nu een openlucht museum gemaakt. We wilden een dag een keer niet in die camper rijden dus gingen we eerst naar het stadje lopen, zo een klein uurtje lopen en toen bij een toeristenburo dus een toertje geboekt om naar dat getroffen dorpje te gaan, 50 dollar per persoon. Je stapt een busje in, die je na 20 minuten rijden daar afzet. 3 uur later zou het busje ons weer op halen. Na 40 minuten hadden we het daar wel gezien. wij dachten dat het nog een beetje in verwoeste staat was achter gelaten, een beetje Pompei-achtig, maar het was gewoon een museum buiten met nagebouwde hutjes waar opgegraven spullen in stonden. Je ziet niks meer van de uitbarsting. Na een rondje hadden we het wel gezien. In de omgeving is ook niks, dus konden we nog ruim 2 uur wachten. Een duur dagje en weinig gezien.

Mount Tarawera op de achtergrond, de vulkaan die het dorpje Te Wairoa verwoestte wat tegenwoordig ‘Burried Village’ is

De dag er na was wel boeiend. Onderweg naar onze volgende bestemming maakten we een tussenstop bij Wai-O-Tapu. In dit geothermale gebied zijn diverse kraters, borrelende moddermeren en stomende aarde te zien. Om klokslag 10.15 uur begint hier ook Lady Knox, een geiser, te spuiten. Aangezien moeder natuur niet zo nauwkeurig met de tijd om kan gaan, wordt de geiser een handje geholpen met wat waspoeder. Als dit in de geiser wordt geworpen spuit de geiser zo’n 20 meter hoog de lucht in. Een mooi gebied.

Wai-O-Tapu, kokende modder

Duivels gebied, Wai-O-Tapu

Knijper op je neus

Lady Knox, de geiser die dagelijks om 10.15 met zeeppoeder tot leven wordt gewekt